ตอนนี้ที่กู้มาได้เป็นBackupของ post,pageและcommentเป็นหลักนะครับ ลิงค์นี่หายสาปสูญไปสิ้น รวมทั้งภาพด้วย ผมจะพยายามกู้ให้บล็อกกลับมาสู่สภาพเดิม แต่ไม่ทราบเช่นกันว่าจะทำได้ขนาดไหน ตอนนี้คงต้องขอให้ทนกับสภาพ deadlinkที่พบอยู่ทั่วไปก่อน

ช่วงนี้จนใจจะอัพอะไรใหม่จริงๆครับพราะยุ่งเหลือเกิน ทั้งที่รู้สึกว่ามีเรื่องที่น่าเล่าให้ฟังมากมาย มีโอกาสจะทะยอยเอามาลงนะครับ

Akira7 ผู้ย้ายมาใหม่

กรอกแบบฟอร์มซะครับ

แบบฟรอ์มที่ใช้มีอยู่สามแบบครับ

- แบบฟอร์มขอ Study Permit
- แบบฟอร์มสำหรับรายละเอียดญาติโกโหติกา
- แบบฟอร์มมอบอำนาจ อันนี้กรณีเราไม่ได้ไปติดต่อด้วยตนเองครับ

โดยทั่วไปก็กรอกเฉพาะสองแบบบน ซึ่งถ้าดาวน์โหลดโดยตรงจากเวปของสถานกงสุลจะได้มาเป็น PDFแบบกรอกได้ แนะนำว่าให้ใช้วิธีพิมพ์กรอกในแบบฟอร์มนั้นแล้ว print ครับ ไม่ใช้การเขียนเพราะมันอ่านยาก และก็ดูเป็นทางการน้อยกว่า

เรื่องความเป็นทางการไม่เป็นทางการนี่ รุ่นพี่ผมแอบคอมเมนท์มาว่าสำคัญนะ การพิมพ์มาก่อนแสดงการเตรียมตัวที่ดีกว่า อาจส่งผลต่อ impression ต่อตัวเราด้วย(โดยเฉพาะถ้าโดนสัมภาษณ์)

ดังนั้นพิมพ์ไปเถอะครับ ระวังด้วยว่าอาจบันทึกที่พิมพ์ไว้ไม่ได้ ดังนั้นกรุณาเช็คก่อนว่าเครื่องท่าน print งานได้จะได้ไม่เสียเวลากรอกซ้ำหลายที

หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยบริบูรณ์ เราก็รวบรวมเอกสารทั้งหมดที่ใช้

แล้วไปสถานกงสุลกัน

สถานกงสุลแคนาดาอยู่บนชั้น 15 ตึกอับดุลราฮีม บนถนนพระรามสี่ ตรงข้ามกับสวนลุมพินี ใกล้ป้ายรถเมล์มาก และข้างในก็ไฮเทคครับ ตั้งแต่ตึกไปเลย การขึ้นตึกต้องแลกบัตรที่เคาน์เตอร์ชั้นหนึ่งก่อนแล้วเขาจะให้บัตรผ่านเรามา ไม่ต้องติดเสื้อครับ เอาไว้แตะเปิดประตูไปขึ้นลิฟท์! เท่ห์มากครับขอบอก (หรือผมตื่นเต้นไปเอง)

แล้วพอโผล่ออกมาจากลิฟท์ก็จะมีเจ้าหน้าที่รออยู่แล้วครับ ก็แจ้งเขาไปว่าเรามาทำอะไร เขาจะออกบัตรคิวให้ มือถือและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ก็ฝากเขาไว้ (ปิดเครื่องด้วย) และตอนเข้าไปต้องสแกนกระเป๋าและตัวเราด้วยครับ

พอเข้าไปปุ๊บจะเป็นห้องรอขนาดย่อมๆ เจ้าหน้าที่จะอยู่ด้านหน้าในห้องกั้นกระจกเรียกหมายเลขของเราให้เราไปยื่นเอกสาร เขาจะตรวจสอบแล้วดึงเอกสารที่ไม่ใช้ออกคืนเรา จากนั้นก็ออกบัตรคิวสำหรับฟังผลในวันรุ่งขึ้นให้

การยื่นเอกสารของ study permit นี่ ทำได้ระหว่าง 7.30-10.00 น. เท่านั้นครับ และช่วงเวลานั้นก็ไม่ได้มีแต่ study permit อย่างเดียว ดังนั้นคนก็ไม่น้อยเลยครับ แต่ตอนผมไปรอดูเหมือนว่าคนจะมากันเยอะช่วง 8.30-9.00น. แนะนำว่าถ้าอยากได้บริการว่องไวไม่ต้องรอนานก็รีบไปเสียก่อน 8.30 น.จะดีมาก

หลังจากเขาดูเอกสารเราแล้ว เจ้าหน้าที่จะให้บัตรคิวสีชมพูเราใบหนึ่งครับพร้อมกับนัดให้เรามาฟังผลบ่ายวันรุ่งขึ้น บัตรนี้สำคัญมากให้เก็บไว้ดีๆเลยเพราะจะมีหมายเลขคำร้องของเราอยู่ การติดต่อเกี่ยวกับวีซ่าทั้งหมดจะทำโดยอ้างอิงหมายเลขนี้รวมถึงการรับวีซ่าด้วยนะครับ

ฟังผล รอบ 1

เป็นการฟังผลว่าเอกสารของเราผ่านหรือไม่ แค่เฉพาะเอกสารนะครับ อารมณ์คล้ายๆจะดูว่าที่เรายื่นมานี่เรามีเหตุผลอันควรและตัวเราเองมีความพร้อมหรือไม่ ถ้าเขามีข้อสงสัยอะไรต้องการสัมภาษณ์เพิ่มเติมเขาจะให้เราสัมภาษณ์วันนั้นเลย แล้วก็ดูว่าเอกสารจะผ่านหรือไม่ผ่าน

ตอนที่เขานัดเขาจะนัดเวลากว้างๆครับ คือ 13.30-15.45 น. แต่คนส่วนมากดูเหมือนจะมากันตอนบ่ายครึ่งครับ ผมเข้าไปบ่ายยี่สิบคนนั่งต่อคิวกันอยู่ซักสิบคน บ่ายครึ่งปั๊บคนล้นห้องเลยครับทีนี้

ในขั้นตอนนี้เจ้าหน้าที่จะขอให้เรานั่งเรียงตามลำดับแล้วเขาจะให้เราเดินแถวไปติดต่อ (ดูแปลกๆชอบกล แต่คนมันเยอะน่ะครับ) เราก็ยื่นใบชมพูของเราแล้วเขาก็จะเอาเอกสารของเราออกมาให้ ในกรณีที่เอกสารไม่ผ่านเจ้าหน้าที่จะคืนเอกสารให้พร้อมจดหมายอธิบายว่าทำไมถึงไม่ได้ แต่ถ้าผ่านจะให้จดหมายและแบบฟอร์มสำหรับตรวจร่างกายมาพร้อมสำเนาpassport ในจดหมายนั้นจะระบุนายแพทย์และสถานพยาบาลที่เราจะต้องไปเพื่อการตรวจร่างกาย

ไปตรวจร่างกาย (กับนายแพทย์ที่ระบุไว้)

ครับ ได้ยินถูกแล้วครับ เขาจะระบุนายแพทย์และสถานพยาบาลที่เราต้องไปตรวจครับผม ซึ่งของ study permit สามารถตรวจได้สี่ที่คือ

นพ. Peter Comer
Bangkok Nursing Home ถนนคอนแวนต์(เป็นถนนเชื่อมระหว่างสาทรกับสีลมครับ สามารถหาดูได้บน Google Map) กทม.

นพ. Kanwar Singh
Bangkok General Hospital (โรงพยาบาลกรุงเทพ) ซ.ศูนย์วิจัย7 ถ.เพชรบุรีตัดใหม่ กทม.

นพ. ฟิลิปป์ พลางกูร
P.S.E. Clinic ถนนเรศ ย่านสุรวงศ์ กทม.

นพ. จรัส และ พญ. วรรณจันทร์ พิมพ์พิไล
คลินิควรรณจันทร์-จรัส 82/1 ถ.ชัยภูมิ (ตรงข้ามตลาดสมเพชร) เชียงใหม่

เนื่องจากผมไม่ได้คิดจะบินไปเชียงใหม่ และโดยส่วนตัวผมอยากจะตรวจโรงพยาบาลมากกว่าเพราะอุปกรณ์เขาน่าจะครบครันกว่า ผมเลยตัดตัวเลือกที่สามและสี่ออกไป คราวนี้ก็เหลือ BNH กับรพ.กรุงเทพ สืบๆดูตามเวปบอร์ดเห็นคนอ้างอิงว่ารพ.กรุงเทพค่าใช้จ่ายต่ำกว่า (ถ้าลองเข้าเวปของทั้งรพ.กรุงเทพและBNHแล้วลองดูค่าห้องพัก จะรู้สึกว่าข้อมูลในเวปบอร์ดนั้นน่าจะเชื่อถือได้มากทีเดียวครับ) ผมก็เลยตัดสินใจไปตรวจที่รพ.กรุงเทพ

ระหว่างที่หาข้อมูลบนอินเตอร์เน็ตผมก็ไปเจอเข้ากับเวปบริการตรวจร่างกายทำวีซ่าของรพ.กรุงเทพ ผมแนะนำว่าคนที่จะไปตรวจที่นี่ลองอ่านดูหน่อยแล้วกันนะครับ

http://www.bangkokhospital.com/tha/HealthyCheckingVISA.aspx

สิ่งที่ต้องเอาไปด้วยสำหรับรพ.กรุงเทพ (เพราะผมทราบอยู่ที่เดียว) คือเอาเอกสารชุดที่ได้มาจากสถานทูตโดยไม่ต้องดึงอะไรออก กับรูปถ่าย 2 ใบ (ก็ชุดเดียวกับที่ใช้ทำวีซ่าแหละครับสำหรับของผม) และก่อนไปก็โทรศัพท์เข้าไปนัดหมายล่วงหน้าที่ เบอร์ 1719  อย่างน้อยก็เพื่อให้แน่ใจว่าคุณหมอเข้าเวรในวันที่เราจะไป แม้ว่าบนเวป.ของโรงพยาบาลจะมีเวลาเข้าเวรของคุณหมออยู่ แต่อย่าลืมว่าอาจมีเหตุลากิจ ไปประชุม หรืออะไรทำนองนั้นได้นะครับ

ตอนที่ผมพูดคุยกับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล เขาขอนัดเป็นตอนเช้า 9 โมงครับด้วยเหตุผลว่าการตรวจร่างกายสำหรับวีซ่าแคนาดานั้นใช้เวลานานพอสมควร แต่ส่วนที่ดีคือไม่ต้องอดอาหารไปครับ

การไปโรงพยาบาลกรุงเทพก็ค่อนข้างง่ายสำหรับผมเพราะใช้แค่เส้นเพชรบุรีต่อเพชรบุรีตัดใหม่วิ่งตรงไปเรื่อยๆก็ถึงแล้ว ตัวโรงพยาบาลจะอยู่ในซ.เพชรบุรี 47 ปากซอยเป็นศูนย์การแพทย์ใหม่ของโรงพยาบาลกรุงเทพดังนั้นลงรถเมล์ได้ง่ายไม่หลงป้ายแน่นอน

ที่ๆเราจะไปตรวจคือแผนกการให้บริการทางการแพทย์นานาชาติในอาคารโรงพยาบาลวัฒโนสถ ที่นั่นเขาจะมีเอกสารอื่นๆที่เราต้องกรอกเพิ่มเติมสำหรับการตรวจแต่ละอย่าง กรอกประวัติการเจ็บป่วย เอกสารเหล่านี้จะถูกส่งไปที่ศูนย์บริการการแพทย์ของสำนักข้าหลวงใหญ่แคนาดาที่สิงคโปร์ (ถ้าผมแปลไม่ผิดนะครับ) นอกจากนี้จะ student pilot form อีกหนึ่งฉบับซึ่งส่งไปสถานทูตแคนาดาในไทยภายในวันนั้น

เสร็จสรรพผมใช้เวลาอยู่ที่รพ.กรุงเทพประมาณสองชั่วโมงก็เรียบร้อย ค่าใช้จ่ายอยู่ที่ 3,095 บาท

ที่นี่ก็รอผล รอบ 2

ต่อไปก็เป็นขั้นตอนการรอที่แสนทรมานแล้วล่ะครับ จริงๆถ้าผลตรวจร่างกายไม่มีปัญหาก็ไม่มีอะไรน่าห่วงครับ รอซักสัปดาห์เขาจะโทรศัพท์มาแจ้งเราว่าvisaเสร็จแล้วให้เข้ามารับที่สถานกงสุลช่วงบ่าย ผมบังเอิญแจ็กพอตเขาโทร.มาวันศุกร์เที่ยงซึ่งตอนบ่ายวันศุกร์สถานทูตจะปิด ดังนั้นก็เลยต้องรอไปถึงวันจันทร์ แต่อย่างน้อยก็รู้แล้วล่ะครับว่าได้ชัวร์ไม่มีปัญหา

เอกสารที่ได้

เอกสารที่เขาให้เรามาจะเป็น entry visa กับจดหมายหนึ่งฉบับซึ่งเราจะต้องยื่นตอนเข้าประเทศพร้อมเอกสารต่อไปนี้ครับ

-จดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัย(ตัวจริง)
-หลักฐานทางการเงิน ในกรณีของผมก็คือจดหมายทุน (ตัวจริง)

ประมาณว่า ที่เราได้มายังไม่ใช่ study permit ตัวจริง ตัวจริงเราจะได้เมื่อเดินทางถึงแคนาดาแล้วยื่นเอกสารเหล่านี้ให้เจ้าหน้าที่เขา ดังนั้นเอกสารข้างต้นต้องอยู่ติดตัวตอนที่เราเข้าประเทศนะครับ

ส่วนตอนได้ตัวจริงมาแล้วเป็นอย่างไร

ไปถึงแล้วผมจะบอกครับ

หลังจากเรื่องวุ่นวายผมก็ตั้งใจว่าจะกลับมาเล่าให้ฟังว่าขั้นตอนเป็นอย่างไรบ้าง เพราะถ้าถามผมละก็ อ่านบนเวปไซต์ ตอนคุยกับเจ้าหน้าที่ หรือตอนทำจริงๆมันไม่เหมือนกันซักเท่าไหร่ ไม่ใช่ในแง่ขั้นตอนหรืออะไรแบบนั้นนะครับ แต่ความคาดหวังมากกว่า

ในฐานะคนข้างนอกประเทศเขาก็ยอมครับว่าเกร็ง มีความรู้สึกว่าถ้าตูเหยียบเส้นเหลืองไม่ให้ข้ามวีซ่าตูต้องไม่ผ่านแน่นอน (อันนี้เปรียบเทียบเอาฮานะครับ) แต่ในความเป็นจริงมันต่างจากนั้นค่อนข้างเยอะ

หรืออาจเพราะผมยังไม่คุ้นเคยกับความคิดของประเทศนี้ ซึ่งค่อนข้างอะลุ่มอะล่วยได้ ไม่เคยเจอครับ ตกใจ

เอาล่ะครับ อารัมภบทพอสมควร ต่อไปผมจะอธิบายขั้นตอนคร่าวๆของการทำ Study Permit ก่อน

ขั้นตอนการทำวีซ่า
ไม่ว่าที่ไหน โดยคร่าวๆก็จะมีขั้นตอนตามนี้ครับ

-เตรียมเอกสาร
-กรอกแบบฟอร์มคำร้องและยื่นเอกสาร
-สัมภาษณ์
-ตรวจร่างกาย
-รอผล

สำหรับแต่ละประเทศการลำดับขั้นตอนจะต่างกัน บางขั้นอาจจะไม่มีไปเลยก็ได้ขึ้นกับแต่ละที่

สำหรับที่แคนาดา ขั้นตอนเป็นอย่างนี้ครับ

เอาล่ะทีนี้ก็พอทราบกระบวนการคร่าวๆแล้ว ผมจะลงรายละเอียดแต่ละขั้นไปนะครับ

เตรียมเอกสาร

เราต้องการขอstudy permitเพื่อไปเรียนต่อ ดังนั้นเอกสารที่ต้องเตรียมก็เพื่อแสดงว่าเราจะไปเรียนจริงๆ มีที่เรียนแล้ว และไม่ได้ตั้งใจจะลักลอบเข้าประเทศนะ

- แบบฟอร์มขอ Study Permit

แบบฟอร์มและรายละเอียดสามารถหาได้ที่เวปไซต์นี้ครับ

http://www.canadainternational.gc.ca/thailand-thailande/visas/study_permits-permis_etudes_thai.aspx?lang=eng

ก็ดาวน์โหลดเอกสารที่จำเป็นลงมาเก็บไว้ในเครื่องเราแล้วดูรายละเอียดว่าเขาต้องการเอกสารอะไรเพิ่มเติมบ้าง ไม่งั้นก็อ่านต่อไปด้านล่างครับ

- ค่าธรรมเนียมการขอ Study Permit

ราคาเป็นเงินไทยสถานทูตจะเป็นผู้กำหนดครับ ตอนนี้อยู่ที่ 3,750 บาท แต่ยังไงควรตรวจสอบค่าธรรมเนียมล่าสุดอีกที โดยสถานทูตจะรับเป็น Cashier Check หรือ Draft ของผมใช้เป็น Cashier Check จริงๆถ้าลืมชั้นล่างของอาคารอับดุลรอฮีมมีธนาคารกรุงเทพกับไทยพาณิชย์ไว้เผื่อฉุกเฉิน

-passport (และสำเนา)

แนะนำว่าควรมีอายุครอบคลุมเวลาที่เราจะไปเรียน เพราะเขาจะให้ permit เราโดยดูระยะเวลาบนpassport เราด้วย จริงๆตอนเราเรียนอยู่แล้ว study permit เราจะหมดเราก็ขอต่อได้ครับ แต่ขั้นตอนจะเสียเวลามากเพราะต้องยื่นเรื่องไปสถานกงสุลนอกประเทศแคนาดาอีกต่างหาก ยังไม่นับว่าถ้า passportเราหมด เราต้องไปตามหาสถานกงสุลไทยใกล้ๆเพื่อเดินทางไปทำpassportใหม่อีกต่างหาก (passport ปัจจุบันยื่นเรื่องขอทางจดหมายไม่ได้ครับ)

ในกรณีผม บังเอิญว่า passport ผมอยู่ไม่ถึงสองปีซึ่งเป็นระยะเวลาขั้นต่ำในการจบปริญญาโท ผมจึงทำการยกเลิกเล่มเก่าแล้วขอเล่มใหม่ วิธีก็ง่ายครับ แค่เตรียมบัตรประจำตัวประชาชนและpassport เล่มเก่าไปสถานกงสุลยื่นเรื่องขอpassportเหมือนปกติ แล้วแจ้งเจ้าหน้าที่ว่าเราต้องการยกเลิกเล่มเก่าด้วย เขาจะจัดการให้เลยครับ

- รูปถ่ายขนาด 3.5×4.5 cm หรือ 1.37×1.77 นิ้ว ฉากขาว ห้ามมีเงา ห้ามยิ้ม ห้ามบึ้ง จำนวน 4 ใบ

อันนี้บอกร้านถ่ายภาพว่าถ่ายภาพวีซ่าแคนาดาเขาก็พอรู้แล้วล่ะครับว่าต้องถ่ายให้ยังไง แต่จำไว้เผื่อเขาถามเช็คหน่อยก็ดีครับ จะได้ไม่เสียตังค์หลายรอบ

- จดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยที่แคนาดา (Accepting Letter หรือ Letter of Admission) (และสำเนา)

อย่างที่ผมเอ่ยถึงใน[บทความเรื่องAgency] ว่า Accepting Letter ไม่ใช่จดหมายที่บอกว่ารับแล้วจ๊ะ แต่อย่างเดียว เพียงแค่แสดงเจตจำนงค์ว่าจะรับนักศึกษาคนนี้เข้าศึกษาต่อก็พอแล้ว โดยเนื้อหาในจดหมายจะต้องระบุ

ชื่อนักศึกษา(คือเรานั่นแหละ)/หลักสูตร/ระยะเวลาของหลักสูตร วันเริ่มวันจบ/ที่อยู่/ระดับของการศึกษา

จดหมายพวกนี้ไม่ได้มีแบบฟอร์มตายตัว แต่ขอเพียงระบุว่าเราชื่ออะไรจะไปเรียนอะไรเมื่อไหร่ก็พอแล้วครับ จะระบุเงื่อนไขการรับเข้าหรือไม่มีก็ได้ทั้งสิ้น (ซึ่งอันนี้คือจุดที่ทำให้ผมงง เพราะถ้ามันมีเงื่อนไข เจ้าหน้าที่จะรู้ได้อย่างไรว่าเราไปเพื่อเรียนแน่ๆ แต่เอาเป็นว่ามันใช้ได้ก็แล้วกัน)

-หลักฐานการศึกษา จากฝั่งไทย อันได้แก่ Transcript/ใบรับรองวุฒิ/ใบปริญญาบัตร (และสำเนา)

อันนี้คงเพื่อเช็คว่าเรามีวุฒิตรงตามที่สามารถให้เขาศึกษาต่อแล้วหรือยัง ก็จัดไปตามที่มีครับ

- หลักฐานการเงิน (อันนี้ตัวจริงก็พอ ไม่ต้องสำเนา) ที่ต้องใช้มี statementจากธนาคารหรือสมุดคู่ฝาก/จดหมายรับทุน(อันนี้เอาสำเนาด้วย)/จดหมายรับรองการทำงานจากนายจ้างหรือจดหมายรับรองการจดทะเบียนการค้า

อันนี้ก็เพื่อเช็คว่ามีตังค์จะเรียนหรือเปล่าครับ เพราะเวลาของ study permit เขาก็อยากได้คนที่จะไปเรียนจริงๆ ไม่ใช่ไปทำงานเก็บตังค์ (แม้ว่าคนที่ไปเรียนจริงจังก็อาจจะต้องคิดถึงoptionการทำงานเก็บตังค์อยู่บ้างก็ตาม แต่อันนี้ไว้พูดถึงวันหลังแล้วกันนะครับ)

ดังนั้นในฐานะที่ผมยังไม่ได้ทำงาน ผมก็ต้องการผู้รับผิดชอบทางการเงิน คือบุพการีผมเองแหละครับ และเพื่อยืนยันว่ามีเงินเข้ามาเรื่อยๆ จึงต้องยื่นจดหมายรับรองการทำงาน (ซึ่งจะออกโดยนายจ้างกรณีเป็นลูกจ้าง หรือจดหมายรับรองการจดทะเบียนการค้าในกรณีเป็นนายจ้างเอง)

ผมไม่ทราบเหมือนกันว่าการขอจดหมายรับรองการจดทะเบียนการค้าใช้เวลากี่วัน (ใครทราบรบกวนด้วยครับ) ส่วนจดหมายรับรองการทำงานคงต้องแล้วแต่นายจ้างว่าใช้เวลาเท่าไหร่ ดังนั้นนี่เป็นเอกสารอย่างหนึ่งที่ควรจะรีบเตรียมเสียแต่เนิ่นๆนะครับ

- กรณีอายุ 18 ปีขึ้นไปต้องมี Clearance Certificate (ผมเรียกเอาเองว่าหนังสือรับรองประวัติ) ออกโดยสำนักงานตำรวจแห่งชาติ

เป็นเอกสารที่รับรองว่าเราไม่มีประวัติอาชญากรรมอันส่อว่าจะไปก่อความปวดเศียรเวียนเกล้าให้ตำรวจประเทศเขา แต่ก็เป็นชิ้นที่ต้องใช้เวลาเตรียมนานอยู่ครับ คือราวๆ 10 วันทำการ (ไม่นับวันที่ไปยื่นคำร้องและวันนัดรับนะครับ) หรือตีไปเลยว่าสองสัปดาห์นิดๆ ดังนั้นอันนี้ต้องรีบเตรียมก่อนเพื่อน

เอกสารในการยื่นขอมีดังนี้ครับ
- บัตรประจำตัวประชาชน+สำเนา
- passport+สำเนา
- ทะเบียนบ้าน+สำเนา
- จดหมายตอบรับเข้าเรียนจากต่างประเทศ+สำเนา
- ใบรับรองวุฒิการศึกษาจากในประเทศ+สำเนา

(ง่ายๆคือสำเนามันทุกอย่างครับ)

เตรียมเอกสารเรียบร้อยก็เดินทางไปขอที่อาคาร 24 สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ถนนอังรีดูนัง ใกล้ๆสยามแสควร์ ถ้าไปรถไฟฟ้าก็ลงสถานีสยามเดินออกประตูริมสุดฝั่งสยามพารากอน เดินสะพานลอยข้ามถนนอังรีดูนังแล้วค่อยลง ตรงมาเรื่อยๆถึงป้ายขนาดใหญ่ของกองสอบสวนกลางก็เดินเข้าประตูขวา (ประตูสุดท้ายก่อนถึงโรงพยาบาลตำรวจครับ ถ้าถึงโรงพยาบาลตำรวจก็แปลว่าเลยแล้วล่ะครับ) หลังจากนั้นก็เดินไปเรื่อยตรงไปด้านในสุด

ถ้าอ่านแล้วมึน ไปตรงหน้าสำนักงานตำรวจแห่งชาติแล้วถามคุณตำรวจแถวนั้นเอาก็ได้ครับ

ไปถึงอาจจะงงเล็กน้อยเพราะที่อาคารมีสองประตู เข้าไปประตูกระจกด้านขวา ก็จะมีคุณตำรวจช่วยตรวจสอบเอกสารที่เราเอามาที่ประชาสัมพันธ์ ถ้าครบถ้วนก็จะให้แบบฟอร์มเรามาสองใบ ใบหนึ่งจะสำหรับพิมพ์ลายนิ้วมือ อีกใบให้กรอกข้อมูลของเราให้เรียบร้อย กรอกเอกสารแล้วก็จะพิมพ์ลายนิ้วมือ ถ่ายภาพ แล้วก็ยื่นเอกสารพร้อมจ่ายค่าธรรมเนียม(100 บาทกรณีขอเพื่อใช้เรียนต่อ) แล้วทางนั้นเขาจะออกใบนัดเรามารับเอกสารอีกที

เตรียมอะไรก่อนเตรียมอะไรหลัง

เพื่อความสะดวกในการวางแผน ผมจะสรุปเอกสารที่ควรเตรียมตามลำดับนะครับ คิดหลังจากได้จดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยทางโน้นแล้ว

1. Clearance Certificate/ใบรับรองการทำงาน/หลักฐานการศึกษา
ขอราวสองหรือสามอาทิตย์ล่วงหน้าจะดีมาก เพราะClearance Certificate จะใช้เวลาสองสัปดาห์กว่า (ขอย้ำอีกครั้ง) ส่วนหลักฐานการศึกษาการขอก็คงแล้วแต่สถาบัน แต่ก็ควรจะเผื่อเวลาล่วงหน้าซักสัปดาห์อยู่ดี
2. Passport อันนี้ถ้ารับเองจะได้ในสามวัน ถ้าให้ส่งไปรษณีย์จะใช้เวลาราวหนึ่งสัปดาห์
3. ถ่ายภาพ อันนี้แล้วแต่ร้าน แต่เดี๋ยวนี้ก็มีถ่ายภาพด่วนคุณภาพดีในครึ่งชั่วโมง ดังนั้นแล้วแต่วางแผนครับ
4. Statement/Casheir Check ขอที่ธนาคารใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ได้แล้วครับถ้าคิวไม่ยาว
5. หลักฐานการเงินที่เป็นสมุดคู่ฝากก็อัพเดทกับตู้อัตโนมัติก็เสร็จแล้ว

แล้วถ้าเอกสารไม่ครบล่ะ

กรณีของผมคือ Clearance Certificate ออกช้ากว่าที่อยากได้ ที่เพิ่งมาทราบเอาวันไปสถานกงสุลคือสามารถยื่นเรื่องของ study permit เพื่อรับเอกสารสำหรับการตรวจร่างกายก่อนได้ ส่วนที่ไม่ครบก็ค่อยยื่นทีหลังระหว่างรอผลตรวจก็ได้ครับ

อันนี้ผมไม่คิดว่าสามารถทำได้สำหรับเอกสารทุกชิ้น ถ้าเทียบกับชิ้นอื่นๆก็ต้องบอกว่า Clearance Certificate ออกแนวเป็นหลักฐานประกอบ ไม่ได้สำคัญมากนักจึงเอาไว้ทีหลังได้ (หลายประเทศก็ไม่ดูครับ) ของอย่างจดหมายตอบรับ เอกสารการเงิน หรือ passport ซึ่งเป็นตัวหลักอาจจะทำไม่ได้ก็เป็นได้ ซึ่งทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับนโยบายทางโน้นครับ

ที่อยากจะเตือนซักนิด คือสถานกงสุลประเทศอื่นๆอาจไม่ได้อะลุ่มอะล่วยเท่านี้ ขอยกตัวอย่างของอังกฤษจะให้บริษัทเอกชนเป็นคนรับเอกสารให้ ไม่มีทางที่เราจะติดต่อสถานทูตโดยตรงยกเว้นเขาติดต่อเรา ดังนั้นเอกสารไม่สามารถยื่นเพิ่มเติมได้ ต้องพร้อมมากกรณีของแคนาดามากครับ

ไว้คราวหน้าผมจะพูดถึงเรื่องการยื่นเอกสาร รวมทั้งที่ตั้งและหน้าตาของสถานกงสุลแคนาดานะครับ

ในช่วงขั้นตอนนี้แหละครับที่ทำให้ผมได้ผจญภัยมากมายกับเรื่องราวของเอกสารที่แสนจะยุ่งเหยิง และทำให้ได้รู้ว่าผมไม่รู้อะไรบ้าง (งง มั้ยครับ งงอ่านประโยคเมื่อครู่นี้อีกรอบ)

และที่สำคัญที่สุดคือการได้เห็นข้อดีข้อเสียของการลุยสมัครเองแบบนี้ ผมไม่เคยให้เอเจนส์ที่ไหนช่วย อย่างมากที่สุดก็คือเข้าไปที่ศูนย์ศึกษาต่อแคนาดาแค่ครั้งเดียวเพื่อสอบถามเรื่องวีซ่า ที่เหลือเป็นเรื่องที่ผมต้องจัดการเองทั้งสิ้น

เหนื่อยมั้ย เหนื่อนแน่ครับ แต่เหนื่อยมันก็แค่เรื่องเดียวเท่านั้นจากจำนวนเรื่องทั้งหมดที่ผมต้องเจอ

สมัครผ่านเอเจนส์ ดีกว่าที่…..

เรื่องสำคัญของการให้เอเจนส์ช่วยคือเราไม่ต้องจัดการเรื่องทั้งหมดด้วยตัวเอง จริงมั้ยครับ เขาสามารถช่วยติดต่อมหาวิทยาลัยให้ได้ ตามข่าวให้เราได้ ดำเนินการส่งเอกสารและช่วยตามเราว่ามีอะไรที่ต้องทำอีกบ้าง นั่นคือเขาช่วยลดทอนแรง เวลาและพลังงานของเราที่ต้องทุ่มให้เรื่องนี้ลง

เรื่องที่สอง ซึ่งผมคิดว่าเป็นเรื่องสำคัญกว่าคือเขามีความเชี่ยวชาญในการสมัครเรียน เขารู้จักระบบของมหาวิทยาลัยต่างประเทศดีกว่าเรา เข้าใจระบบการศึกษาของประเทศนั้นๆ ติดตามการเปลี่ยนแแปลงเทรนด์ต่างๆ เขารู้จักเอกสารทุกชิ้นที่ต้องใช้ และรู้ว่าหน้าตาของมันเป็นอย่างไร

เรื่องนี้เป็นประสบการณ์ของผมเอง เป็นการปล่อยไก่ส่วนตัวที่ส่งผลให้เกิดการใจหายใจคว่ำกันในโค้งสุดท้ายนี้ คือเรื่อง วีซ่า ผมยังไม่ได้ขอวีซ่าสำหรับเรียนต่อที่โน้น ทำไมน่ะเหรอครับ ผมไม่รู้ว่าผมมีทุกอย่างพร้อมอยู่ตั้งแต่เดือนที่แล้ว!

ผมคิดว่าคำว่าจดหมายตอบรับ หมายถึงจดหมายที่ระบุว่าทางโน้นรับเราเข้าเรียนแล้ว ซึ่งถูกแค่ครึ่งเดียว ความจริงมันไม่ได้จำเป็นต้องเขียนว่ารับแล้วก็ได้

ผมไปปรึกษารุ่นพี่ซึ่งมีประสบการณ์ลุยเองมาก่อน เขาบอกว่าจดหมายตอบรับมีสองลักษณะ คือ conditional กับ unconditional เว้ากันซื่อๆก็คือ จดหมายว่าจะรับภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง หรือจดหมายว่ารับแล้วโดยไม่มีเงื่อนไข

ผมเข้าใจมาตลอดว่าเราต้องใช้ประเภทหลังเท่านั้น แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ จดหมายตอบรับในบริบทนี้ต้องการเพียงการแสดงความจำนงค์ว่าจะรับนักศึกษาคนนี้เข้าศึกษาต่อโดยต้องระบุข้อมูลตามที่ระเบียบการขอวีซ่ากำหนด เช่น ต้องมีชื่อหลักสูตรและสถาบัน มีระบุชื่อผู้เข้าเรียนพร้อมระยะเวลาที่ใช้ในการหลักสูตร วันเข้าเรียน วันจบ ฯลฯ แต่มันไม่ได้ต้องเป๊ะ ไม่ได้ต้องบอกว่าจะรับแน่ๆก็ได้

แค่นั้นแหละครับที่ต้องการ

ถ้าเราให้เอเจนส์ช่วย แน่นอนว่าเหตุการณ์แบบนี้ไม่เกิดขึ้นแน่ เพราะเขารู้จักเจ้าจดหมายนี้เป็นอย่างดี ทำงานกับมันปีละไม่รู้กี่ฉบับ เขาสามารถช่วยแนะนำเราว่าเมื่อไหร่ทุกอย่างพร้อมให้ลุยต่อได้

แต่การลุยเดี่ยวมันมีแต่ข้อเสียเหรอ ก็เปล่านะครับ…

จะลุยเดี่ยวก็ดีที่…..

เราได้รู้จักเขาครับ

เหมือนทู่ซี้จะหาข้อดีให้เจอให้ได้ แต่เพราะว่ามันหาได้น่ะสิครับ อย่าลืมว่าเรากำลังจะไปทำงานกับเขาอย่างน้อยที่สุดการได้เริ่มปฏิสัมพันธ์กับเขาก่อนจะช่วยให้เราเข้าใจการทำงานของเขามากขึ้น ตามประสาเด็กไทยตัวน้อยๆ ผมรู้สึกมาตลอดว่างานเอกสารแบบนี้ทุกอย่างต้องเป๊ะ ครบถ้วน เส้นตายเมื่อไหร่ แปลว่าแก้ไขไม่ได้ มติอาจารย์เป็นการตัดสินสุดท้าย แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่แบบนั้น ระเบียบดูเหมือนจะเฮี้ยบก็จริง แต่คนที่มีประสบการณ์เขาจะรู้ว่าเมื่อสุดวิสัย ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้

ผมไม่มีทางรู้เด็ดขาดว่ามันเปลี่ยนได้ขนาดที่ว่าสามารถเปลี่ยนหลักสูตรที่สมัครด้วยคำขอทางอีเมล์ ไม่ต้องกรอกใบสมัครอะไรใหม่ทั้งสิ้น และเขาจะพิจารณาใบสมัครให้ใหม่โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆเพิ่มเติม

นับเป็นเรื่องที่ช็อคที่สุดเรื่องหนึ่ง ช็อคทั้งความเอ๋อของตัวเองและความยืดหยุ่นของฝั่งเขา ไม่เคยนึกว่าสามารถคุยได้ขนาดนี้ ตอนนี้ผมค่อนข้างมั่นใจว่าไปเรียนที่โน้นต้องมีการปรับเปลี่ยนทัศนคติกันใหม่หลายอย่าง แต่อย่างน้อยก็ได้รู้ล่วงหน้า

ความกังวลของพวกฉายเดี่ยว….

แน่นอนว่าด้วยความไม่รู้ มีเรื่องมากมายที่จะทำให้เรากังวลใจ

ผมยังคงกังวลว่ามีอะไรที่ต้องติดต่อเพิ่มเติมกับทางมหาวิทยาลัยหรือไม่ เรื่องTAจะทำอย่างไรต่อ ผมต้องไปพบอาจารย์ที่ปรึกษาเมื่อไหร่ จะเริ่มงานยังไง การลงวิชาเรียนทำกันยังไง ที่อยู่จะได้หรือเปล่า อ้อ… รวมทั้งเรื่องวีซ่าด้วยครับ

ก็ทำใจครับว่าเป็นเรื่องธรรมดา เพราะผมรู้น้อยมากเกี่ยวกับที่ๆผมจะไป ไม่ได้มีประสบการณ์อะไรกับที่นั่นเลย ผู้คนเป็นอย่างไรผมไม่ทราบ ใช้ชีวิตกันยังไงผมไม่รู้ และเมื่อเราเลือกจะฉายเดี่ยวก็ลำบากที่จะหาคนปรึกษาเรื่องความกังวลใจนี้หรือหาคำตอบของคำถามประเภทที่ประสบการณ์เท่านั้นที่ตอบได้

ในส่วนนั้นก็น่าอิจฉาพวกที่ให้เอเจนส์ช่วย เพราะอย่างน้อยเขาก็มีคนที่ให้คำตอบได้ ไม่ถึงกับตายเอาดาบหน้า

เว้นแต่พวกคุณสนใจเผชิญโลกที่ตัวเองไม่รู้จักแบบผม ถ้าอย่างนั้นก็ยินดีต้อนรับครับ แล้วเรามาลุ้นชีวิตวันหน้าไปด้วยกันเถอะ

จริงๆก็ลำบากที่จะลงรายละเอียดเหมือนกันครับ เพราะว่าแต่ละรัฐเขารับผิดชอบการศึกษาของเขาเอง นั่นหมายความว่าการศึกษาหรือการสมัครอาจจะแตกต่างกันตามแต่ละรัฐ ยังไม่นับว่าที่แคนาดาไม่มีระบบสอบเข้ากลาง นั่นคือแต่ละมหาวิทยาลัยจะจัดการรับนักศึกษาเองและตั้งมาตรฐานของตัวเอง แต่โดยภาพรวมแล้วระบบของเขาคล้ายของอเมริกาหรือบ้านเรามากทีเดียวครับ นั่นคือมีการเรียนขั้นพื้นฐาน 9 ปี จากนั้นจึงเป็น secondary education นั่นคือระดับมัธยมปลายของบ้านเรา

สถาบันระดับ post secondary ของแคนาดามีชื่อเรียกหลากหลายและให้ปริญญาบัตรที่ชื่อต่างกันครับ

colleges, community colleges, technical and vocational institutions : เป็นการเรียนแบบหนักไปทางสายอาชีพ กลุ่มนี้จะให้ diploma หรือ certificates ใช้เวลาเรียนตั้งแต่ 1-3ปี

universities, university colleges and institutes : จบจากกลุ่มนี้จะได้ Bachelor’s Degree หรือก็คือปริญญาตรีบ้านเรานั่นเอง เวลาเรียน 3-4ปีแล้วแต่รัฐและหลักสูตร สำหรับ university college จะเป็นพวกลูกผสมครับ คือมีทั้งวิชาการแบบมหาวิทยาลัยและการประยุกต์สู่สายอาชีพแบบcollege

แต่มีแต่วุฒิปริญญาตรีเท่านั้นนะครับ ที่ต่อขึ้นไปที่ป.โท ป.เอก ได้ สำหรับคนที่จบแบบ diploma มา ก็ต้องอัพเลเวลขึ้นให้ได้ปริญญาตรีก่อนถึงจะเรียนต่อได้

Master’s Degree : ใช้เวลาเรียนขั้นต่ำ 2 ปี และมักจะรับคนที่ได้เกียรตินิยม

Doctoral Degree : ใช้เวลาเรียนขั้นต่ำ 3 ปี และต้องจบปริญญาโทมาแล้วเท่านั้น

ดังนั้นข้อแตกต่างสำคัญระหว่างระบบการศึกษาที่แคนาดากับอเมริกาคงเป็นที่เขาไม่มีหลักสูตร โทควบเอก ในแคนาดา ในกรณีที่อเมริกา นักศึกษาปริญญาตรีสามารถสมัครเข้าปริญญาเอกได้ แต่ก็เรียนห้าปีเท่ากับเรียนปริญญาโทแล้วต่อเอก เพียงแต่ว่าถ้าเรียนควบก็จะเรียนเป็น course workไปเลยสองปี และทำงานวิจัยสามปี ไม่มีชะงัก แต่สำหรับของแคนาดาโทก็โท เอกก็เอกครับ แยกขาดจากกัน

นอกจากนั้นแล้ว สำหรับสายวิทยาศาสตร์อย่างผม แนะนำอย่างยิ่งว่า ป.โทควรลงแบบ Thesis-based คือแบบที่ทำวิทยานิพนธ์ เพราะจะมีน้ำหนักมากกว่าเมื่อเข้าปริญญาเอก และยังมีโอกาสได้รับทุนสนับสนุนจากทางมหาวิทยาลัยมากกว่าด้วย

ส่วนการสอบภาษาอังกฤษ ผลสอบที่รับโดยทั่วไปคือ TOEFL และ IELTS และบางสถาบันจะรับ CAEL ซึ่งเป็นการสอบของแคนาดาที่เขากำลังพัฒนาขึ้นสำหรับใช้ในการเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยในแคนาดาด้วยครับ

แผนผังโดยสรุปเป็นตามนี้ครับ Click เพื่อดูภาพใหญ่นะครับ

สำหรับผู้ที่สนใจ ทางแคนาดาเขามีศูนย์การศึกษาต่อไว้บริการให้คำปรึกษาและข้อมูล สามารถดูรายละเอียดได้ที่

http://www.studycanada.ca/thailand/index.htm

แหล่งข้อมูลอ้างอิง
http://www.kaplanaspect.com/pl/resources/education-system/canada-guide.aspx
http://www.studycanada.ca/
http://www.cicic.ca/382/education-in-canada.canada

ปล. จริงๆอยากจะเขียนให้ลงละเอียดมากกว่านี้ แต่ก็พบว่าข้อมูลบนอินเตอร์เน็ตก็ไม่ละเอียดไปกว่านี้เท่าไหร่แล้วครับ เลยไม่รู้ว่าจะเล่าอะไรดีเหมือนกัน ใครอยากได้อะไรเพิ่มเติม(หรืออยากให้เขียนถึงหัวข้อไหน) เขียนไว้ในcommentเลยนะครับผม

วันที่ 15 มิถุนายนที่จะถึงนี้จะมีเจ้าหน้าที่จากทั้งสามมหาวิทยาลัยมาประชาสัมพันธ์หลักสูตรที่ศูนย์แนะแนว เอ็นแซด สตั๊ดดี้ ชั้น 10 อาคารวรรณสรณ์ ตั้งแต่เวลา 16.00-18.00 น. ครับ

ถ้าใครไม่รู้จัก อาคารวรรณสรณ์ที่ว่าเป็นอาคารที่รวมโรงเรียนสอนพิเศษอยู่ตรงสี่แยกพญาไท สามารถเดินจากBTSพญาไทได้ และแนะนำให้ไปด้วย BTS ครับ เพราะการหาที่จอดรถจะเป็นปัญหาอย่างยิ่งทีเดียว

สำหรับทางภาคใต้ มีการจัดสัมมนา ที่ชั้น 2 ศูนย์พัฒนาทักษะและการเรียนรู้ ICT จังหวัดภูเก็ต (สะพานหิน)ในวันอังคารที่ 17 มิถุนายน 2552 เวลา 17.00 – 19.00 น. เป็นสัมมนาว่าด้วยระบบการศึกษาและการสมัครไม่ได้เกี่ยวกับสามมหาวิทยาลัยที่ว่าไปข้างต้นนะครับ

ข่าวนี้ผมได้รับทางอีเมล์ แต่ยังไม่เห็นขึ้นในเวปไซต์ของศูนย์ ลองติดตามดูแล้วกันนะครับ
http://www.nzstudy.co.th/
http://www.nzstudyth.com/

รุ่นน้องคนหนึ่งประกาศกร้าวกลางวงสนทนาประสาพี่น้องที่มหาวิทยาลัย สร้างความฮือฮา(และอาจมีเอือมระอา)จากเพื่อนๆผู้ร่วมวง

MIT คือชื่อย่อลือนามของ Massachusetts Institute of Technology มหาวิทยาลัยอันดับต้นมากๆของอเมริกา ถ้าเข้าใจไม่ผิดก็วิ่งสู้ฟัดอยู่กับCaltechผลัดกันเป็นที่1หรือที่1คู่กันมาพักใหญ่แล้ว ซึ่งมหาวิทยาลัยอันดับสูงลิบพวกนี้ผมตั้งสมญาไว้ว่ามหาวิทยาลัยฮาร์ดคอร์ เพราะเขาเก่งจริง เจ๋งจริง เทพจริง และเรียนยากกันจริงๆ

ก็คงไม่น่าแปลกใจถ้าชายหนุ่มวัยยี่สิบผู้กำลังมีความฝันอันสดใสเกี่ยวกับอนาคตของตัวเองจะอยากเหยียบย่างเข้าไปในที่อันวิเศษเลิศเลอนี้บ้าง

ผมเลยยิงคำถามแหย่ไปคำถามหนึ่ง ” แล้วเรารู้หรือเปล่าว่า MIT เขาเด่นเรื่องไหน “

เงียบกริบ

นั่นแหละครับทัศนคติของเราเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่าชื่อเสียง

เราถูกดึงดูดโดยชื่อเสียงเสมอ และเราให้น้ำหนักเรื่องชื่อเสียงมากเสียด้วยและไม่มีใครที่แสดงออกถึงความเชื่อถือเรื่องชื่อเสียงได้บริสุทธิ์ไร้การบิดเบือนได้เท่าเจ้าน้องคนนี้อีกแล้วครับ

เราอยากเข้ามหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง เพราะเชื่อว่าการเรียนการสอนของเขาดี

เราอยากเข้ามหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง เพราะเชื่อว่าการสนับสนุนนักศึกษานั้นอุ่นหนาฝาคั่ง

เราอยากเข้ามหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง เพราะเป็นเกียรติภูมิ

เหนืออื่นใด เราอยากเข้ามหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง เพราะว่ามันชื่อเสียงน่ะสิ เข้าใจป๊ะ จบ MIT น่ะ!! บอกใครก็ร้องโอ้โห มองเราราวกับเทพเจ้าเดินดิน

ครับ จริงๆเราชอบชื่อเสียงเพราะมันเติมอีโก้ของเราให้ล้นปรี่ ไม่มีอะไรมากหรอก

แต่ผมไม่ได้เถียงนะครับว่าสามข้อข้างต้นไม่จริง เขามีชื่อเสียงได้ เพราะคณาจารย์ทำผลงานไว้อย่างยอดเยี่ยม มีระบบการศึกษาที่เหมาะสมต่อการเรียนรู้ที่สูงกว่ามาตรฐาน(แหงๆ) ศิษย์เก่าประสบความสำเร็จอย่างสวยงามสร้างเกียรติภูมิให้พี่น้องร่วมสถาบันสามารถยืดอกรับอย่างภาคภูมิใจ

คำเตือนก็คือ ชื่อเสียงเกิดขึ้นจากอดีต เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว เป็นเสียงที่ก้องกังวานจากการกระทำของคนรุ่นก่อน หลักสูตรปีก่อนๆและอาจจะอาจารย์คนก่อนๆ

นั่นคือเรากำลังเอาอดีตมาเดิมพันการเลือกอนาคต

ซึ่งก็เป็นปัจจัยที่น่าพิจารณาครับ เพราะอดีตก็คือสิ่งที่ก่อให้เกิดปัจจุบันนั่นแหละ มันพอบอกแนวโน้มได้ว่าที่นี่มีบุคลากรที่ดี ระบบที่ดีหรือไม่ แต่ที่ผมอยากให้เตรียมใจคือความยอดเยี่ยมเหล่านั้นไม่จีรัง และเวลาเลอเลิศของเขาก็ไม่ได้เลอเลิศไปเสียทุกอย่างพร้อมๆกัน

ผมถึงถามรุ่นน้อง ว่ารู้หรือเปล่าว่าอะไรใน MIT ที่ดี

อันนี้แหย่เพราะผมพอรู้จักงานวิจัยที่มีชื่อใน MIT อยู่บ้าง ผมพอรู้ว่าชื่อเสียงของเขามาจากทางไหนเป็นพิเศษ และผมไม่เคยคิดจะเข้าMIT เข้าไปเดินเล่นน่ะอยาก แต่ไม่ใช่เข้าเรียนแน่ๆ ดังนั้นผมคาดว่าคนที่กระสันจะเข้าเรียนขนาดนี้ต้องรู้มากกว่าผมสิ

ซึ่งก็ทำให้เห็นได้ชัดว่าสิ่งเดียวที่ทำให้น้องคนนี้สนใจ MIT คือชื่อเสียงปากต่อปากในการเป็นที่หนึ่งนั่นเอง

ถ้าคิดแบบนั้นตอนเลือกมหาวิทยาลัย อันตรายนะครับจะบอก

เราต้องการอะไร

ราวกับคำถามจากหนังสือธรรมะ ปรัชญา หรือจิตวิทยา แต่สำหรับผมมันคือคำถามพื้นฐานของการเลือก เราเลือกเพราะมันตอบสนองความต้องการบางอย่างของเราใช่มั้ยล่ะครับ

การเลือกมหาวิทยาลัยก็เหมือนกัน มีปัจจัยเยอะมากที่ทำให้เราตัดสินใจเลือกหรือไม่เลือกที่ไหน ชื่อเสียงก็เป็นปัจจัยหนึ่ง แต่ผมไม่ได้เปิดชาร์ทอันดับมหาวิทยาลัยเลยแม้แต่ครั้งเดียวระหว่างการตัดสินใจสมัคร อย่างที่ผมเคยเล่าให้ฟังว่าผมหามหาวิทยาลัยที่มีงานที่ผมสนใจ มีห้องวิจัยที่Active ผมต้องการอะไรน่ะหรือ ผมต้องการประสบการณ์ครับ และสำหรับสาขาที่ผมเลือกเรียน การมาสร้างแล็ปนั้นเสียเงินมากและยุ่งยาก ประสบการณ์การทดลองต้องหาเอาตอนเรียน หาเอาจากที่ทำงานให้อาจารย์และเที่ยวไปใช้งานเครื่องมือชาวบ้าน พ้นขั้นนี้ไปไม่รู้จะได้แตะอีกเมื่อไหร่

จริงๆเงื่อนไขแค่นี้ก็หายากแล้วนะครับ สาขาที่สนใจ งานactive มีโอกาสหาประสบการณ์ และเป็นภาษาอังกฤษ!! ภาษาอังกฤษอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอต่อความต้องการครับ เชื่อหรือไม่ก็ตาม!!

ถามว่า U ใหญ่ๆ มีมั้ยที่ผมสนใจ มีครับ Caltech คู่แฝดฮาร์ดคอร์ของ MIT นั่นเอง

ก็มีคนถามเรื่อยๆว่า ทำไมไม่ลองสมัคร

สำหรับผม พูดตามตรงนะครับ ขี้เกียจจะลงแรง ยังไงก็คงไม่ได้ ได้ก็อาจเรียนไม่ไหว มหาวิทยาลัยใหญ่ขนาดนั้นต้องฟาดฟันอะไรมากมาย ที่สำคัญผมไม่ชอบการแข่งขัน นั่นคือปัจจัยหนึ่งและปัจจัยสำคัญที่ทำให้ผมไม่มีวันลงเรียนมหาวิทยาลัยฮาร์ดคอร์

เพราะประสบการณ์ดีๆ ก็ไม่จำเป็นต้องหาจากมหาวิทยาลัยใหญ่ ไม่ต้องเป็นมหาวิทยาลัยต่างประเทศ มันหาจากที่ไหนก็ได้ ขึ้นกับว่าเราสนใจจะไปทางไหน และสิ่งที่เราต้องการมากที่สุดคืออะไร

ไม่มีคำตอบสำเร็จรูปสำหรับเรื่องนี้ เป็นวิจารณญาณส่วนบุคคลครับ

ผมได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรกจากเพื่อนซึ่งเป็นนักล่าทุนประจำรุ่นที่โรงเรียน จริงๆจะว่าล่าก็ไม่เชิงนัก แต่เขาเป็นคนเก่งครับทำให้ได้รับการสนับสนุนทางการเงินสำหรับเรื่องโน่นเรื่องนี่บ่อยๆ เขาจึงคุ้นเคยกับ “จดหมายขอบคุณผู้ออกทุน” ตั้งแต่ตอนผมยังเหวอๆอยู่ ก็ยังสงสัยด้วยซ้ำว่ามันต้องเขียนอะไรขนาดนั้นด้วยเหรอ

โปรดเข้าใจเด็กไทยตัวน้อยๆ ทั้งชีวิตผมขอบคุณคนต่อหน้ามาตลอด เราไม่ได้มีวัฒนธรรมจะต้องเขียนจดหมายพรรณาความปลาบปลื้มนี้ให้คนๆนั้นฟัง มันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตปกติของชาวไทยนอกจากจะใช้ในเรื่องการทำงานเท่านั้น

ฝรั่งเขาต่างกับเรานิดหน่อย เพราะเขามีรูปแบบการขอบคุณอย่างเป็นทางการในชีวิตประจำวันด้วย นั่นคือ Thank you Note แต่อันนี้ก็ยังไม่เป็นทางการมากเท่า Thank you Letter ซึ่งมีรูปแบบเป็นจดหมายทางธุรกิจเลยทีเดียว และสถานการณ์ที่ใช้ก็เป็นทางการมากกว่ากันมาก เช่นในโอกาสที่เราไปสัมภาษณ์งาน (ไม่ว่าเขาจะรับเราหรือไม่) กฏเกณฑ์พื้นฐานคือต้องส่งจดหมายขอบคุณไปภายใน 24 ชม.หลังออกจากห้องสัมภาษณ์

ไม่ทราบเช่นกันว่าเมืองไทยทำกันเป็นล่ำเป็นสันแค่ไหน แต่สำหรับฝรั่ง เขาค่อนข้างถือสาทีเดียว จดหมายนี้เลยมีรูปแบบตายตัวมากกว่าจดหมายขอบคุณสำหรับกรณีอื่นๆ แต่เนื่องจากมันออกแบบมาสำหรับกรณีนี้เท่านั้นจริงๆ ผมจะไม่เอ่ยถึงรูปแบบของมันแล้วกันนะครับ

เพราะว่าตามเนื้อผ้า Thank you Letter ไม่ได้มีรูปแบบตายตัวหรอกครับ เพราะมันขึ้นกับว่าเราต้องการขอบคุณเขาเนื่องจากอะไร ใจความสำคัญคือความจริงใจ การเขียนที่แนะนำกันจึงเป็น จริงใจ ตรงไปตรงมา แต่ไม่ต้องเว่อร์ กรณีที่ไม่เป็นทางการมาก หรือที่เป็นNoteนั้น ยาวแค่ 4-5 ประโยคก็เพียงพอแล้ว

ระหว่างการสมัครเรียนผมมีโอกาสใช้จดหมายนี้หลายครั้งทีเดียว

1. เมื่อเมล์ไปขอข้อมูลเพิ่มเติมจากเขา ไม่ว่าท้ายที่สุดเราจะสมัครที่นั่นหรือไม่ ก็ควรเขียนขอบคุณกลับไป
2. ในกรณีของผมมีการเปลี่ยนแปลงหลักสูตรที่สมัครกะทันหัน ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาต้องวุ่นวายกันขนาดไหน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยลงตัว ก็ขอบคุณคนที่เกี่ยวข้องคอยช่วยเหลือติดต่อเราตลอดเวลานั้นไป
3. ผมได้พูดคุยกับอาจารย์สองท่านในมหาวิทยาลัยผ่านทางอีเมล์เกี่ยวกับเรื่องที่ผมจะของฝากฝังตัวทำงานในห้องวิจัยของเขา ท้ายที่สุดเราต้องเลือกคนหนึ่งก็จริง แต่ก็ควรยิ่งที่จะขอบคุณทั้งสองท่าน

ไม่ได้ต้องเขียนอะไรมาก แต่ก็ไม่ใช่ Thank you คำเดียวจบนะครับ!!! สิ่งที่เขาแนะนำให้ใส่เข้าไปด้วยคือ

- อาจจะย้อนนิดหนึ่งว่าความช่วยเหลือที่เขาให้เรานั้นคืออะไรและนั่นช่วยเราอย่างไร
- เล่าให้เขาฟังเล็กน้อยว่าสุดท้ายแล้วผลเป็นอย่างไร เป็นการอัพเดทเขาเรื่องสถานการณ์โดยกลาย

แต่พูดตามตรงว่าความไร้แบบแผนตายตัวทำให้ผมค่อนข้างหนักระหว่างเขียน เวปไซตฺ์ข้างล่างนี่คือส่วนหนึ่งที่ช่วยปรับความคิดของผมให้เข้าร่องเข้ารอยและให้ปลงให้ตก

http://www.wikihow.com/Write-a-Letter-of-Appreciation
http://www.thesimpledollar.com/2008/06/16/how-to-write-an-effective-thank-you-note-for-any-occasion/

และอีกครั้งที่ขอย้ำว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในจดหมายแบบนี้คือความจริงใจ ดังนั้นไม่ต้องเกร็งมากระหว่างเขียน ไม่ต้องพยายามจะเป็นทางการมากจนเกินไป แต่ก็ไม่ต้องพร่ำเพ้อมากนัก ที่สำคัญคือที่สุดคือการสื่อความรู้สึกขอบคุณของเราออกไปให้เขาได้รับรู้ แบบเดียวกับที่เราขอบคุณใครซักคนต่อหน้านั่นแหละครับ

จบแบบไม่เกี่ยวกันนัก ว่าวันนี้คุณขอบคุณคนที่คุณรักแล้วหรือยังครับ?

ผมจะพยายามเล่าเรื่องตามลำดับเวลาแล้วกันนะครับ

กุมภาพันธุ์ 2552 : ปั่นโปรเจ็กเวอร์ชั่นหางจุกตูด

กำหนดส่งใกล้เข้ามาทุกขณะ ข้อสอบปลายภาคคืบคลานมาค้ำคอ ผมยอมรับว่าชีวิตตัวเองยุ่งมากครับ งานชนงานตลอด พักหายใจได้สองฟืดก็ เอ้า ทำงานต่อ (ครับ ผมยังพยายามจะมีจังหวะพักกับเขาบ้าง)

มาเริ่มปลอดโปร่งเมื่อสอบปลายภาคเสร็จ ก็เหลือเพียงโปรเจ็กที่แม้จะทำได้น้อยนิดกว่าที่คิดไว้ตอนแรกมากนัก ก็ต้องทำต่อให้มากที่สุดเท่าที่มากได้

ท้ายที่สุดผลสรุปได้มั้ย ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ยังมีผล ใช้อะไรต่อได้มั้ย ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ยังได้ทำ

มันสำคัญอยู่ตรงนั้นแหละครับ  ” อย่างน้อยก็ยังได้ทำ “

ความสำคัญของการได้ลงมือทำชัดเจนมากในช่วงเวลานั้น อาจจะเพราะผมโดนกระหน่ำทุกทิศทาง จากทั้งงานโปรเจ็กที่เดินอย่างเชื่องช้าด้วยความละล้าละลังและสมาธิที่ไม่ค่อยดีนักของผม จากอาจารย์หลายท่านที่ตักเตือนด้วยความเป็นห่วง ทั้งในภาพรวมร่วมกับเพื่อนๆน้องๆของผมหลายคน และเรื่องเล็กๆกระทบใจผมอีกหลายเรื่อง

ผมทำงานได้ช้า เพราะผมต้องทำสิ่งที่ตัวเองไม่เคยลองทำ และมันต้องใช้เวลาเรียนรู้มาก ผมละล้าละลังเพราะความเชื่องช้าทำให้ผมกลัวว่าตัวเองมาผิดทาง

แต่ ณ ท้ายที่สุดก็ต้องบอกว่า  ” ผิดทางแล้วไง “ สิ่งที่การทำโปรเจ็กสอนผมคือ ไม่มีอะไรสำคัญเท่าการได้ลงมือทำ ผมแก้ไขโปรเจ็กและทิศทางของมันอยู่หลายรอบ ภาพรวมไม่ได้เปลี่ยนไปมากหรอกครับ แต่ใจคนทำเปลี่ยนไปเยอะ

และสิ่งที่ผมรู้สึกต่อมาคือ ” จะเรียนต่อไปอีกทำไมวะ “

ไม่ได้หมายความว่าไม่ไปเรียนโทเรียนเอก แต่หมายความว่า การเรียนแบบนั่งห้องท่องตำรานั้นไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว

ผมเคยกลัวการไปเรียนป.เอกโดยตรงเพราะผมรู้สึกว่าความรู้ผมไม่พอ ความจริงคือ มันไม่มีวันพอหรอก เมื่อคุณลงมือทำเท่านั้นคุณจึงรู้ว่าอะไรที่ไม่พอ การพยายามคาดล่วงหน้านั้นใช้ได้เมื่อคุณเก่งและมีประสบการณ์เพียงพอ ไม่มีทางที่คุณจะรู้ทุกสิ่งที่จำเป็นได้ แต่ก็เอาเท่าที่รู้นี่แหละไป อะไรต้องเพิ่มค่อยเก็บตกเอารายทาง

ไม่อย่างนั้นมันไม่มีวันไปได้หรอกครับ เพราะคุณไม่มีทางดีพอหรอก ถ้าคุณคิดว่าตัวเองไม่ดีพอ

ตอนทำโปรเจ็กจบเรียบร้อยออกมา ผมเปลี่ยนใจไม่อยากเรียนป.โทแล้วครับ ผมกะกบดานหนึ่งปีเรียนป.เอกมันเลยแล้วกัน!!

มีนาคม 2552 : เรื่องไม่คาดคิดและทางผิดที่คาดไม่ถึง

ต้องเล่าย้อนไปเมื่อมกราคมก่อน ตอนนั้นผมสมัครเรียนป.โทที่ University of Calgary ไป เป็นหลักสูตรแบบ course-based ว่าง่ายๆคือนั่งห้องท่องตำรานั่นแหละ

ตอนนั้นผมไม่รู้ว่านี่คือความผิดพลาด ผมสังหรณ์ใจตะหงิดๆ แต่ไม่นึกว่ามันจะพาเรื่องปวดหัวมาให้ผมขนาดนี้

ข้อหนึ่ง ผมติด

ข้อหนึ่งจุดหนึ่ง ผมติดแต่เขาไม่มีเงินสนับสนุนให้สำหรับนักเรียนนั่งห้องท่องตำรา

ทำไมน่ะเหรอครับ เงินสนับสนุนที่เขาให้มันพ่วงความรับผิดชอบของTeacher Assistance และ Research Assistance น่ะสิครับ

ดังนั้นได้พวกหนอนหนังสือ ไม่มีเงินให้ แทบไม่มีสิทธิ์ได้ TA นั่นหมายความว่าคุณต้องออกเงินเองทั้งหมด ซึ่งสำหรับกรณีของผม นั่นเป็นไปไม่ได้

ไม่เพียงเท่านั้น ผมได้เรียนรู้หลังจากนั้นว่าการสมัคร Course-Based สำหรับมหาวิทยาลัยต่างประเทศนั้น มีความหมายว่า ” ไม่จริงจัง “ ด้วย คือคุณแค่มาโฉบ มาลอย ไม่ได้ซีเรียสกับการทำงานในสายนี้อย่างแท้จริง ดังนั้นทางมหาวิทยาลัยหรือคณะก็ไม่ได้จำเป็นต้องแยแสคุณมากนักด้วย

นั่นคือเหตุที่course-based ไม่มีทุน หางานลงลำบาก และแทบไร้การสนับสนุน รวมทั้งไม่มีน้ำหนักในใบสมัครป.เอกเสียด้วย

พลาดนี้ใหญ่หลวงนักผมจึงต้องรีบกลับลำพยายามคุยกับเขาท้ายที่สุดเลยลงเอยที่ข้อสรุปว่า…

ข้อสอง ผมขอเปลี่ยนสมัครเข้า thesis-based คือแปลงร่างด่วนเป็นพวกหนูก้นแล็ปกลางลำ

สำหรับเด็กไทยอย่างเราๆที่เคยชินกับขั้นตอนการสมัครเรียนมันเพ่ะๆแบบระบบราชการมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เอกสารไม่ครบก็สมัครกันไม่ได้ เราแทบนึกไม่ออกว่าเราสามารถเจรจาต่อรองได้ขนาดนี้

แต่ทำได้ครับ เขายอม ผมเพียงแค่ต้องกรอกใบสมัครเพิ่มอีกจำนวนหนึ่งเป็นคำถามสำหรับพวกที่จะเรียนแบบ Thesis-based หรือพูดง่ายๆคือพวกที่ต้องทำโปรเจ็กจบ(อีกแล้ว)นั่นเอง

พวกนี้ต้องไปช่วยงานตามห้องวิจัย ช่วยงานสอนของอาจารย์ ว่าง่ายๆคือเราไปเป็นลูกจ้างชั่วคราวของเขา(ที่ต้องจ่ายตังค์ให้เขาด้วย) นั่นเองครับ

สำหรับพวกที่ทำแบบนี้มีเงินสนับสนุนให้ อย่างน้อยก็พอสำหรับค่าเทอม ขาดเหลือประการใดก็ดิ้นรนเอา

สำหรับคนที่ไม่ได้เก่งเลิศเลอฟ้าประทานขนาด Subject test ได้ Percentile ที่สูงติดเพดาน แค่นี้ก็ไฮโซไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว

แต่ก็ไม่ใช่ว่ามันไม่นำพาเรื่องปวดใจมา

ข้อสาม การสมัคร Thesis-based มีความเสี่ยง

เนื่องจากเขาเอาเราไปทำงาน เขาก็ต้องมั่นใจว่ามีตำแหน่งงานให้ นั่นคือเราต้องมีห้องวิจัยอยู่อาศัยและมีอาจารย์ที่ปรึกษาชัดเจนแต่เริ่มแรก

สำหรับผมค่อนข้างลุ้นพอตัวทีเดียว เพราะอาจารย์ที่ผมสนใจอยู่สามท่าน ให้ความสนใจผมอยู่หนึ่งท่าน และมีอาจารย์ที่อยู่ในสายที่ใกล้เคียงแสดงความสนใจกว่าอีกหนึ่งท่าน

ผมต้องเขียนจดหมายยาวเหยียดไปหาอาจารย์ทั้งสองท่านแบบหวั่นเกรงว่าถ้าผมออกหน้าปฏิเสธคนหนึ่งแล้วอีกคนดันไม่รับผมด้วย ผมจะพาลไม่ได้เข้าเรียนเอานะนั่น

แต่ยังไงผมก็ต้องบอกเจตจำนงของผม คือถ้าผมตอแหลเอาทางง่ายไปก่อน สิ่งที่น่ากลัวจริงๆคือผมต้องทนเรียนเรื่องที่มันไม่ใช่ อาจจะไม่ใช่แค่2 ปีสำหรับปริญญาโทและ 5 ปีขึ้นไปถึงปริญญาเอก

ผมลงเดิมพัน และ อาจารย์ที่ผมสนใจจะทำงานด้วยคนนั้น(แต่มีแนวโน้มจะรับผมน้อยกว่า) ก็ตกปากรับคำว่าจะรับผมเข้าแล็ป

งานนี้ไม่ใช่ส้มครับ ทุเรียนหล่นเลยล่ะเนี่ย

แต่ดีใจตอนนี้อาจจะยังเร็วไปนิดเพราะเรื่องอย่างเป็นทางการยังไม่เรียบร้อยครับ หมายถึงกระบวนการบรรจุผมเป็นนักศึกษายังไม่จบสิ้น ผมจึงต้องรอการติดต่อจากทางมหาวิทยาลัยเขาอีกทีอยู่ดี

แต่ก็รู้สึกว่ายังไงก็คงเรียกว่า ติด ได้แล้วมั้ง

ผมมาเปิดหนังสืออ่านหลังจากนั้นสามสิบนาทีจึงได้รู้ครับ Adaptive Test คือข้อสอบแบบปรับเปลี่ยนตามผู้สอบแบบrealtime โดยคำนวณจากคำตอบของเราในข้อก่อนหน้านี้

ในการสอบ พอเราเปิดโปรแกรมเข้าสู่การสอบปั๊บ software จะตั้งคะแนนให้เราไว้ก่อนแล้วครับอยู่ที่ค่าเฉลี่ยกลางๆราว400แถวๆนั้น คิดว่าเป็นค่าlevelแบบเวลาเราเล่นเกมก็ได้ครับ และคำถามก็จะออกแบบมาให้เหมาะสมกับlevel ของผู้สอบ เช่นถ้าคุณlevel 600 เขาก็จะเอาคำถามสำหรับ up-level ของ level 600 มาให้ ตอบได้ก็ได้ up-level แต่ถ้าคุณตอบผิด software จะคิดว่าคุณมัน 600 ไม่จริงนี่หว่า แล้วก็ down-level คุณลงไป

แต่จะupหรือdownมากขนาดไหน เขาบอกว่าขึ้นกับเป็นช่วงไหนของการสอบ ช่วงแรกของข้อสอบlevelของคุณจะพุ่งขึ้นพุ่งลงเร็วมาก แต่ช่วงหลังๆจะเป็นการปรับlevelแบบน้อยๆ เอาให้แน่ใจว่าคุณควรจะเป็น level 660 ดีหรือ670 ดี ดังนั้นเขาเลยบอกว่าจงทุ่มเทมันสมองมากที่สุดที่หนึ่งในสามส่วนแรกของข้อสอบ รองลงมาคืออีกหนึ่งในสามส่วนช่วงกลาง ส่วนสุดท้ายถ้ามีเวลาเหลือมากก็ตั้งใจทำไปดีๆ ถ้าไม่ค่อยมีเวลาแล้วก็เดาให้มันทันเวลา

ดังนั้นAdaptive test จึงเป็นข้อสอบที่ข้ามไม่ได้ การบริหารเวลาจึงต้องดีมากพอสมควร และบางครั้งเราต้องเลือกจะตัดใจอย่างรวดเร็วกับบางคำถามที่ไม่มีทางตอบได้ชัวร์

และผมเจอเยอะมากตอนทำข้อสอบ verbal

หลักๆของข้อสอบ verbal คือการสอบว่าคุณมีความคุ้นเคยกับคำศัพท์ดีขนาดไหน ที่ว่าดีนี่ ดีในมาตรฐานเจ้าของภาษานะครับ คือเข้าใจใช้ได้จำได้มีความหมายเป็นนามธรรมลอยไปลอยมาอยู่ในหัว

อันนี้ผมได้รับคำเตือนตั้งแต่แรกจากหลายคน รวมทั้งอาจารย์ของผม ว่าไม่ต้องซีเรียสมากหรอก เตรียมตัวไปก็เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ผลที่ได้ไม่ได้ต่างจากการไม่เตรียมเท่าไหร่หรอก

คือทำไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ

และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆครับ

เขาจะสอบอยู่สาม-สี่แบบ ซึ่งอาจเปลี่ยนแปลงได้เพราะการสอบนี้เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา คือ
1. ความสัมพันธ์ระหว่างคำ ให้คู่ของคำศัพท์มา ถามว่าคู่ในปรนัยข้างล่างนี่มีอันไหนมีความสัมพันธ์เหมือนข้างบนบ้าง
2. คำตรงกันข้าม ที่ไม่ได้ข้ามกันจริงๆ แค่ความหมายฉีกจากกันมากที่สุด
3. เติมคำในช่องว่างคำให้เหมาะสม
4. อ่านสรุปความ อันนี้ผมทำได้เยอะสุดแล้วครับ เพราะที่เหลือน่ะเหรอ….

ให้คำอะไรมายังไม่รู้จักเลย!!

คนไปเรียนตั้งใจท่องศัพท์จะช่วยได้”บ้าง” แต่ก็ช่วยนะครับ เรามีศัพท์อยู่เยอะจะช่วยเรื่องการตัดchoice แต่ต้องระวังมากว่ามันกำลังถามความหมายไหน ถ้าเรารีบด่วนสรุปมากเกินไปอาจตีความมันผิดก็ได้

ผมยอมรับครับว่าเปิดตัวอย่างข้อสอบปั๊บผมยอมแพ้ทันที ทำแต่ Reading กับเติมคำอยู่สองอย่าง ส่วนเรื่องความสัมพันธ์กับคำตรงข้าม เดาได้ก็เดา รู้บ้างก็ตอบ ตอบไม่ได้ช่างมัน มั่ว บางข้อแค่กวาดสายตาผ่านเท่านั้นผมก็กดตอบเลย มันเสียเวลาครับ ขอเอาเวลาไปนั่งอ่านreading ที่แม้จะศัพท์ยากก็ยังจับใจความได้บ้างดีกว่า

แต่พึงระวังให้ดี อาจมีบางมหาวิทยาลัย บางคณะ บางสถาบันที่เขาอาจซีเรียสเรื่องพวกนี้ ถ้าเช็คแล้วก็เตรียมตัวตามความเหมาะสมครับ ถ้าต้องทุ่มก็ทุ่ม ของผมผมรู้ว่าชิวได้ถึงชิวนะครับ

ส่วน Qualitative อีกนัยคือ คณิตศาสตร์ชั้นมัธยม! อันนี้มัธยมจริงๆยืนยัน แต่นั่นก็อาจมีอันตรายนะครับถ้าเราดันลืมไปหมดแล้วหรืออะไรแบบนั้น

อันนี้ผมรู้ตัวดีว่าเอาตัวเองเป็นมาตรฐานไม่ได้เพราะผมเรียนสี่ปีนี่ใช้คณิตศาสตร์หนักหน่วงตลอดเวลา การไปรื้อคณิตศาสตร์มัธยมจึงเป็นการไปรื้อความจำว่าเคยคิดอย่างไร โจทย์แบบนี้ต้องใช้วิธีไหนให้เร็วเท่านั้น ผมเองไม่แน่ใจนักว่าสมมติสี่ปีไม่ได้แตะต้องคณิตศาสตร์เลยนี่เวลาเตรียมตัวควรเริ่มยังไง อันนี้ผมปล่อยปลายเปิดไว้แล้วกันนะครับ ใครอยากแชร์เรื่องนี้ เชิญที่คอมเมนท์ข้างล่างได้เลยนะครับ

จบเรื่องทฤษฎี มาถึงของจริง

รู้สึกดีครับที่ของจริงไม่ได้ต่างสภาพอะไรจากที่ผมอ่านในหนังสือเท่าไหร่ แต่คำเตือนก็คือข้อสอบของเขาจะปรับเปลี่ยนอยู่เรื่อยๆในแง่ของรูปแบบ ตอนที่ผมเข้าไปสอบก็มีการขอความร่วมมือทำข้อสอบตัวอย่างเพื่อเก็บเป็น database ด้วย ดังนั้นการเตรียมตัวต้องให้มั่นใจว่าเป็นข้อสอบของปีล่าสุดหรือปีใกล้ๆ ไม่อย่างนั้นก็จะฟิตเทคนิคไปฟรีไม่ได้ใช้

ความจริงนั่นอาจจะไม่ได้กระทบอะไรมากก็ได้ถ้า 1.คุณเก่งมากจนไม่ต้องใช้เทคนิค 2.คุณชิวมากจนไม่ได้แคร์มากนักว่ามันพลิกโผ แต่ผมเดาว่าพวกเราส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ทั้งสองจำพวกนี้

ถ้าถามว่ามันสำคัญอย่างไร มันสำคัญในเรื่องการบริหารเวลาครับ ว่าข้อสอบลักษณะนี้จะทำให้เร็วได้อย่าง แบบไหนให้ปล่อยไปเดาได้เลย หรือแบบไหนที่อดทนทำต่ออีกหน่อย ใช้เวลามาขึ้นก็ได้

ดังนั้นตอนซ้อมผมแนะนำให้จับเวลาทุกครั้ง ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหนจะพร้อมหรือไม่ เพราะเราจะได้สังเกตารใช้เวลาของตัวเองและจัดการได้ถูกในวันสอบจริง

ข่าวดีคือ….

เมื่อสอบเสร็จคุณจะได้รู้คะแนนส่วน Adaptive Test ทันที

เป็นรายงานอย่างไม่เป็นทางการแต่เป็นคะแนนจริง เพราะมันมาจากโปรแกรมที่คำนวณความสามารถของคุณเสร็จสรรพแล้ว จะซีดหรือไม่รู้กันตอนนั้น ถ้าต้องแก้ตัวก็เตรียมตัวได้เลยทันที

แต่ส่วนที่เป็น essay นี่จะมาพร้อมรายงานอย่างเป็นทางการ ว่ากันว่าคนได้มากจะได้กันที่ 2.5-3 เต็ม 6 คะแนน ดังนั้นได้ต่ำอย่าตกใจ อย่าลืมว่านี่ไว้ทดสอบเจ้าของภาษา เราได้ต่ำมันไม่แปลกเลยครับ

ทั้งสามส่วนจะรายงาน percentile ของเราเทียบกับผู้สอบทั่วโลกมาด้วย แต่ส่วนนั้นไม่ได้มีผลมากนักหรอกครับ แค่เอาไว้ดูให้เปรียบเทียบระดับของเรากับกลุ่มประชากรที่คงจะเรียนพร้อมกับเราก็เท่านั้นเอง

สอบเสร็จแล้วก็รออีกราวเดือนหนึ่งก็ได้ครับผลอย่างเป็นทางการแล้วครับ ผลนี้เราจะให้เขาพิมพ์คะแนน GRE subject มาด้วยก็ได้ จะอยู่บนใบเดียวกันเลย

ว่าแล้วก็ส่งผลไปยังมหาวิทยาลัยที่ต่างประเทศในทันใด